به عظمت آفرينش الهى آسمانها و زمين هدايت مىكند ، و به ما مىفهماند كه كبر كورى و نابينايى دل و ايمان بصيرت و بينش است ، و در رسيدن ساعت موعود آينده كمترين شكّ و ترديدى نيست ، / 13 سپس به ما فرمان مىدهد كه دعا كنيم زيرا دعا همانا شفاى بيمارى كبر است . و به موجب روش بىنظير قرآنى آيات خود را به دلها القا مىكند ( 61 تا 66 ) و سپس ما را از انكار نسبت به آن آيات بر حذر مىدارد زيرا انكار آنها آدمى را از حق مىگسلاند ( 63 ) و ديگر بار ما را متذكر آيات بينش دهنده مىكند و يادآور مىشود كه همانا ذات خداوند زندهء يگانه است ، و به پيامبر خود فرمان مىدهد كه با خدايان دروغين و برساخته بستيزد ( 66 ) و ما را يادآور مىشود كه براستى اوست كه زنده مىكند و مىميراند . چهارم ، و براى آخرين بار : از جدال در نشانه‌هاى خداوند نهى مىكند ( 69 ) و كسانى را كه كتاب خدا را تكذيب كردند بيم مىدهد كه سرانجام خواهند دانست چه جرمى مرتكب شده‌اند ، و اين آگاهى هنگامى است كه غل بر گردنهايشان افكنده شده و گرفتار بند و زنجيرند . اين چنين ، بيمارى جدال را با بر حذر داشتن از عاقبت اخروى آن درمان مىكند ، و در پايان سوره بينشهاى مندرج در آن خلاصه مىشود كه عبارت است از فرمان دادن به صبر و شكيبايى ( 77 ) به پيروى از روش پيامبران ، و بر حذر داشتن از عاقبت استهزاء ( 78 ) و يادآورى به نشانه‌هاى ( و آيات صنع ) خدا در آفرينش چهار پايان ، و ام به گردش در زمين براى نگريستن و عبرت گيرى از عاقبت تكذيب كنندگان و ناباوران ، و اين كه چگونه نابود شدند و آنچه به دست آوردند به آنان سودى نداد ، بدين معنى كه هنگامى كه پيامبران آنان را بيم دادند ، به دانشى كه خود داشتند دلشاد شدند ولى بدانچه مسخره مىكردند گرفتار آمدند ( 83 ) بلى ، در لحظهء آخر ، هنگامى كه شدّت عمل خدا را ديدند ، ايمان آوردند ، ولى سنّت الهى بر اين جارى است كه ايمان بدان وقت سودى ندارد ، و آنجاست كه كافران زيان مىبينند و خسران مىيابند . ( 85 )